خودنویس

همیشه اونی که می خوای بمونه میره ♫♪یه جوری میره که سراغتم نگیره ♫♪...

تمام پست های این وبلاگ از سالهای قبل جمع شده است ... خیلی از پست ها به گذشته بر می گردد و فقط کپی می باشد... لطفا مزاحم نشوید... حال امروز فرق دارد با دیروز... نمیدونم چرا یاد این مصرع افتادم ... نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت... پس «لطفا مزاحم نشوید...» + نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم خرداد ۱۳۹۶ساعت19:2 توسطkhodنویس...

مگه نه اینکه آدم وقتی پایان نامه شو توی دوره ارشد ارائه میده فوق لیسانس شو گرفته؟؟؟ خب، کم کم داریم به آخرای پایان نامه من نزدیک میشیم... چیزی به فوق لیسانس دوره زندگیم نمونده... همین روزا مدرک ارشد خودمو تو همچی میگیرم ... تو زندگی، تو مردگی، تو عاشقی، تو ... خلاصه همچی... همه بدونن ایهاناس... ما ارشدمونو داریم میگیریم... من هیچ وقت مهندس نمیشم... چون یاد نگرفتم زندگیمو چطور مهندسی کنم .... من هیچ وقت دیپلمات هم نمیشم ... چون اهل سیاست نیستم... تو هم نیستی... بعداً نوشت: میکن رو برگ اول پایان نامه رسم اینه که کارتو تقدیم کنی به یکی... خب ... چی بنویسم راستی؟؟؟...

لامصب.. درد را از هر طرف که مینویسی و میخوانی باز درد است ... چه درد بی درمان است ... لامصب گاهی این درد به اندازه ی تمام دردهای عالم کاری است ... وقتی زندگیت یکجا نابود می شود... آنوقت است که دردش جانت را آتش می زند... و زمانی که پشت درب آن درد بزرگ... آنوقت که قسمت زندگیت یکجا و دو دستی تقدیم دیگری میشود به تماشای نابودی تمام ساخته هایت می ایستی ایستاده جان میکنی و می میری... قسم میخورم ... به تمام زمانه .... دیگر هیچ وقت .... never ...